** YILDIZ KAYAR GİBİ KAYIP GİDER BEYNİMİN KIVRIMLARINDAN... **

Bu sabah sevmedim bulutlu gökyüzünü... Birden çillerimi özledim, güneşten kızaran yanaklarımı... Baharı...

Belki kışı o kadar da sevmiyorumdur. Ki bu her kış mutlaka aklıma gelir...

Aslında olan şu; üzerimde aylardır hüküm süren o ölü toprağını atarken istiyorum ki penceremin ardı da ışıl ışıl olsun, iyi gelsin. Neyse, öğlene kadar zaman veriyorum güneşe kendini göstersin diye... Olmadı kahvemi kitabımı alır kurulurum cam kenarına... Hatta... Neyse!

Aklımda ışık hızıyla yer değiştiren düşünceler, nelerin habercisi bilmiyorum. En keyifli yanı merak da etmiyorum. Kendi kendimi şaşırtasım var bu aralar. Biraz büyü lazım bu dünyaya... Fazla gri her yer!

Birazdan kapım çalacak... Dışarıda ne olup bitiyorsa orada kalacak, biz ışıl ışıl bol kahkahalı bir gün geçireceğiz. Hissediyorum... Gerçi duyan da alim zannedecek... Daima her şeye gülebilme yetisini birlikte kazandığım dostlar listemin sevgili üyesi... Hayatımın daimi "çat kapı" kontenjanlısı işte!

İçimden bol betimlemeli süslü,secili cümleler geçmiyor, geçse de pek kalmıyor bu sabah!

Cümlelerimi başa almak da istemiyorum... "Her şey olduğu gibi kalsın" sabahı bu... Uyandım, daha iyiydim; günlerdir ateşler içinde yattığımı düşününce çok daha iyi hem de, odamı toparladım, ilaçlarımı aldım, biraz müzik dinledim... Ortaçgil... Gülümsedim... Topuklu ayakkabılarımla oynadım biraz, yeniden düzenledim, sevdim onları... Bahar gelse de kavuşsak!

Gitarımın tellerini değiştirmeliyim... 4 yıldır dokunmadığımı düşününce hala bana darılmamış olması güzel... Ona daha iyi davranmalıyım. Ölmeden, bir ara...

Sakin bir sabah, hiç yaramazlık yapasım yok, ilginç. Büyüğüm, akıllıyım sanki bugün...