Biz her şeyi hızla tüketmeye oldukça meyilli bir kuşağız.
İçine terk edildiğimiz bir yarışın zavallı taraflarıyız aslında… Hiçbir şeyin tadına varamadan, yeterince yaşamadan, öğrenmeden, sindirmeden öyle hızlı tüketiyoruz ki; midelerimizde kocaman yaralarla, ömür boyu iki büklüm, hazımsızlıkla savaşıyoruz.
İçine terk edildiğimiz bir yarışın zavallı taraflarıyız aslında… Hiçbir şeyin tadına varamadan, yeterince yaşamadan, öğrenmeden, sindirmeden öyle hızlı tüketiyoruz ki; midelerimizde kocaman yaralarla, ömür boyu iki büklüm, hazımsızlıkla savaşıyoruz.
Hızlı yiyor, hızlı içiyor, hızlı okuyor, hızlı düşünüyoruz… Hızlı seviyor, hızlı sarıyor, hızlı sevişiyoruz. Hızla soğuyor, uzaklaşıyor, nefret ediyoruz ve unutuyoruz; değerleri, önemleri…
Ayrıntıları bilmiyor, incelikleri görmüyor, çaresiz; tükeniyoruz… Aferin bize!
Anlamları hiç merak etmeden, sorgulamadan ezberleyip geçtiğimiz her yeni gün eksilere yazılıyor ve biz yalnızlaşmış, aptallaşmış, kaybolmuşlar ordusuna katılıyoruz. Sürekli yorgun, yılgın, kızgın!
Bizden öncekilerin hataları bize bedellendirilmiş… Bizimkiler sonrakilere… Borç kapatıyoruz.
Bu kaos içinde savruk, amacını unutmuş ya da ona hiç sahip olamamış, kayıp...
Olmamalı!
O kadar.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder