" Ölüm gibi bir şeydi... Ama kimse ölmedi. "

Gitti.

Kal, demedim.

Desem de kalmazdı belki.

Cümlelerim yetmediğinde, ölürüm, diye...

Bencilce...

Kal, demedim.

Gitti.

Söylemek istediklerimi, söyleyemem bazen...
Boğazımda düğüm, düğüm... İçim burkulur. Ölebilirim hatta ama söyleyemem...


Hayaller kurarım öyle sessiz sakin, kimse bilmediğinden, kimsesiz...


Ah!... 


Zamanı durduruyorum o anda. 
Kalsın öylece, askıda. 
Tam gözlüklerini çıkardığın yerde, gün batmış, güneş yormazken... 
Yine de aydınlık üzerinde... 
Gördüğüm en güzel kahverengi ki kahveyi bile daha fazla sevdiren. 
Kimse bilmez. 
Kimseye söylemem... 


Ama işte... Bu kez... Söylemezsem... Gidersen... 


Gitme!


Desem sana... 


Kalsak öylece...


Sakin, huzurlu, o anda... 


Bir fotoğrafımız bile yokken onca yıldan sonra, gitmemelisin aslında. 


Korkarım hiç sesli söyleyemeyeceğim bunları... 


Sen gideceksin... 


Yılların ardından karşılaşacağız... 


İkimizde olabileceğinin en iyisi. Dahası aslında, muhtemelen.


Ama işte. Ayrı...


İçten içe, hiç sinmeyecek içime... 

** MR. & MRS. ASSHOLE **

Hiç...

Hiçbir şey kalmayacak geriye... 

Tek bir his bile.

Adım gibi bildiğim ve anlatmak için bir türlü doğru yolu bulamadığım ne varsa izledim bugün.

Hala kararmamışken dünya.

Perfect Sense...

Başladığı andan son sahneye kadar gözlerimi kocaman açıp izlediğim film.

Masum masum kafa sallamadığım tek bir sahnesi olmayan...

Bütün salon "çift" iken, "tek" izlediğim film...

Bu filmi tek başına izlemek zannediyorum yürek ister.

Anlatısını kaldırmak ağır. 

Yalnız öleceğiz.

Ve...

Bundan ölecek kadar korkuyoruz.

Böyle.

Ama bunu zaten bildiğinizde "o kadar da" acıtmıyor. 

***

Koku...

Tat...

Duyma...

Görme...

Gittiğinde... 

Geride kalan her şey hayat.

Hep kalan ne varsa o.

Yine de devam ediyor, hayat!

Yalnız değilsen. 

Paylaşmadıkça değeri yok.

Eğer karanlıksa dünya, yanağınızdan akan yaş bir diğerine karışmalı...

Son sahnede ben bu yüzden ağladım. 

Kimseye karışmadan. 

Bir zaman anlatmaya çalıştım birine tüm bunları, anlamadı. 

Sonra kahraman sandım kendimi, birine tek bir kişiye bile anlatabilirsem ona da ulaşırım sandım.

Dünya böyle dönmüyor.

Kimse "o" değil diye, hep eğreti durdu anlatılarım.

Sonra bir akşamüzeri, aniden...

Vazgeçtim. 

Bir şeyler o an değişti, hissettim.

Belki de dağınık bırakmalı bazen.

Öğrendim.

Ama konu bu değil şimdi...

***

Duygular...

Karmakarışıklar...

Bu film, hissedebileceğiniz her şey!

En gerçek, en doğal haliyle...

Hiçbir sansüre uğratmadan anlatıyor dünyaya dair ne varsa.

Korkularınızla yüzleşiyor, öfkenizle barışıyorsunuz... 

Affetmenin ardından, anlamanın geldiği an, karanlık artık korkutmuyor.

Kaçmayı bırakıyor, kazanıyorsunuz. 

Bu film, benim beceremediğim her şey. 

Ve bu cümle, korkarım bana ironik diyen arkadaşlarıma bir neden daha...

Bunun da bir ilgisi yok aslında. 

Olay şu ki, çabalayıp durduğumuz o "diğeri"ni arama hali... 

Boşuna değil. 

Olmamalı. 

Öyleyse, dünya gerçekten fazla karanlık. 

Ben yalnızlığı kalabalıkken seviyorum. 

Ve "iki" benim için yeterince kalabalık bir kelime.

En doğal haliyle... 

İki yarımdan bir bütün olmak değil olay.

Ben "tamam"ım... 

Yanıma bir "tamam" daha lazım.

Herkesin yarım kalması bundan. 

"Bir diğer eş"

"Diğer tek"

"Mr. & Mrs. Asshole" olmak lazım... 

PS: I Love You!

Hayır az önce bunu yapmış olamam! 

Neyse, notum şudur ki; 

Bu filmi izlemeden bütün bunları neden yazdığımı anlamak zor...

Dilerim ki benim de bir filmim, kullanma kılavuzum vs olur da anlaşılırım bazen daha kolay. 

Olurda bir "diğer tek" bulamazsam dilimi bilen. 

** EVDE çok BAŞINA **

Kafamda filler dans ediyor, yine.
İki şehir arasında, ruhumun iki ucu arasında, sonsuzlar kadar yoruluyorum bazen. 
-lar ekinin gereksizliği kadar gereksiz hallerde...


Bir masanın hikmetidir, gitti iki gündür... 
"Yeni" güzel şey... 
Cümleler, kelimeler dolusu yeni...
Ama sanki bir şey yapmam gerekiyormuş da unutmuşum gibi. 
Dokunuyor, dürtüyor bir his...
Ciddiye alıp almadığımı bilmiyorum.
Kendi haline bıraktım kendimi. O kadar da güvenirim. Vardır illa bir bildiği.

Yine de... Hangi şehirde olurum bilmediğimden almadığım konser biletleri var...
Kaçırırsam bin pişman olacağım...
Şeytan diyor bir şeyler, uymuyorum, "sen mi çakalsın, ben mi ulan? " diye...
Akıllı olsun bir yerde.
Yine içimde aynı his; "dağınık kalsın boş ver, su bulur yolunu" diyor.
Serbest çağrışımlarım diziliyor sonra, su grubu burçlar ne karın ağrısıdır!
Ay burcum yengeç, selaaaam!
Fakat ben kendimi kova ve aslanın dayanılmaz kudretine bıraktım, yollara dökülüyorum!

Bu akşam da çok eğleneceğim!
Falan.

** Kahve Kokusu, Ortaçgil ve Gece... **

Eylül akşamı...
Açık penceremde gökyüzü, yıldızsız... Bulutlar kaplamış her yeri...
Sokak lambasıyla ışıldıyor kırmızı ağacımın yaprakları...
Odam yine darmadağın, erteledim tüm gün iki parça eşyayı katlamayı...
Kontrol etmesem de yaşamın sürdürülebilir olduğu üzerine bir deney için çalışıyorum.
Aslında sadece üşeniyorum.

Bir yerlerde Eylül sabahı...
"Özlemek" kokusu sonbaharın, dünyanın bir ucundan bir ucuna, dolaşıyor. Hissediyoruz.
Cümleler yetmiyor bazen, susuyoruz. İnsan olmak, garip. Kuş olmalıydık...
Zümrüd-ü Anka olmadığından ben Martı'yı seçerdim.
Rüzgar eserdi... Karşı dururdum...
Zorum var zira, hayatla, ne olursam olayım!
Kavgam var, bir derdim.
Var illa...
Huzurun huzursuz ettiği ruhum, Kaf Dağı'na, koyuldu yola...
Arıyor... Arıyor... Arıyor...

Bu hikayedeki Kaf Dağı'nın Darcy ile ilgili olmasını dileyen romantik düşler var elbet... Değil.
Hayallerim, çok daha benim! Yolda karşılaşırsak ne ala...

Bu sabah, üzerimden öyle bir yük kalktı ki... Tarihlere saplantılı kalbime kızdım! Eylül'süz de halledebileceğim ağrılarıma illa sonbahar basmalıydım. Sarı yapraklar... Serin rüzgarlar... Sevdiğim şarkılar... Ortaçgil...

Bu sabah uyandığımda, bitmişti tüm ertesi günlerin sancısı...
Yalnız önüme uzanan yolun endişesi biraz... Tüm kavgalarım, sancılarım, yaralarım. Yoktu artık.

Bir yerlerde hala Eylül sabahı...
Buralarda değil.
Zaman nasıl da hızlı!

Yarın yine kitapçıları dolaşacağım, yeni çıkanların sayfalarını koklayacağım çaktırmadan...
En sevdiğim kırtasiyeye gidip defterlere sarılacağım.
Sevdiğim dizilerin yeni sezonları başlayacak...
Özlediklerim dönmeyecek.
Diliyorum ki benim sıram bu.
Ben gideceğim.
Yollar önümde...
Kulağımda en sevdiğim şarkılar...
" Oysaki özgürlüğü seçmek,
Başka vücutlar sevmek,
Bir şehri tam kalbinden, beyninden vurup gitmek,
Var aklımda!
Bir yağmur, çok uzaklardan çağırıyor..."
Adam, doğru söylüyor.

Bitmiş, bitirmiş hissediyorum.
ÖSS de olduğu gibi, sınavdan 45 dakika erken çıkmama neden olan aynı his...
Tamam, bitti, gidebilirsin artık.
İlk tercih ettiğim okulun sıralarında 4 yıldan sonra işte yine aynı his!
Vaktidir.
Biraz şans bundan sonrası.
Diliyorum, bekliyorum!
Çok yakın, hissediyorum...

Eylül çünkü...
Büyülü...
Adım...
Öztürkçe, bazı lehçelerde büyü demekmiş, Buğu...
Her şeyim var kısaca...

Cümlelerim, satır başlarım, satır aralarım var...
Kelimelerim var, ruhuma eş, yalnız!
Aklım, kalbim, hepsi bende...
Hazırım!

Eylül...
Hoş geldin!
Ömrüme yol uzattın...
Başlamak için daha iyi zaman mı var?!

Eylül...
Sessiz, uzun, huzurlu tebessümlerimsin...
Gözlerim pırıl pırıl...
Bu sabah aynada kendimi gördüm.
Sonunda!
Özlediğim her şeyi hep geri verdin!

Eylül...
İyi ki!
Geldin...