Özlediklerim... Ayakkabı kutularında saklı kısa tarihimin sızı'ntı'ları... Yüzünü unuttuğum sesler... Adını unuttuğum yüzler... Ezberim zayıf, öğrenmeye hiç vaktim olmamış gibi... İçimde bir boşluk, bir kara delik... Kederli anlarım, değip, delip geçen...
Derin nefeslerim... İç çekişlerim... Gözlerimin daldığı anlar... Topluyorum, topluyorum, eksiğiniz var!
Zamanın birinde sevdiğim bir karakter şöyle demişti; " kalbim kırılmış ve olduğu gibi kırıldığı gibi kaynamış, arızalı bir kalp..." Böyle hissediyorum. Bir yerlerde bir şey var, incecik bir sızı... Prensesin yatağı altında bir bezelye tanesi... Rahatsız ediyor. Fazla narin diye bir prensesi suçlayamazsınız, suçlamıyorum yüreğimi.
İçimde bir deli huzursuzluk... Bir şey eksik işte! Hayır; yarım... İkisi aynı şey... Değil, farkındayım.
***
"Her neyse işte, özledim seni!"
Gündelik telaşlara karışıp gitme diye... Aklımın, yüreğimin hep bi' köşesinde...
Tek başına... İşteş çatılı bir fiilde...
***
Sanki içimde yıldızlar kayıyor! Bir dilek tut... Bana söyleme...
tuttuğum dileklerden bir yol tuttum kendime... içinde bir parça sen; az biraz da ben... biriktirdiğim özlemlerimi kattım ardıma koşuyorum pusulasız bir şekilde bir o yana bir bu yana savrularak... ama varacağım yer belli, senin yanın... ufacık bir çocuğun çocukla büyüyen hayalleri gibi, kırmızı yanaklarıma sakladığım utangaç bir surat gibi... çok özledim ben de seni; biraz EMRE gibi..
YanıtlaSil