** DÜNKÜ ÇOCUK **

** Masallarla uyuttuğun küçük kızdan çok başka biriyim belki şimdi. Ya da hiç olmadığım kadar o…

Masalımı özledim. Büyü bozuldu, yolun ortasında birkaç fare ve bal kabağı, öylece kalıverdim. Oyun sürmekte, ama ne çare, büyü bozuldu.

Rasgele yaşamların arasında; kaybolmuş, terkedilmiş insanlarla boğuşuyorum şimdi. Alışkanlıkların arasına hapsoldum. Her şey sıradan, gündelik, yasal… Kelimelerim, yorgunlar… Oysa içimde çığlık çığlığa isyan!

Ait olmadığım zamanlara sürgünüm sanki, yerim olmayan bir dünyada… Atılmış, terk edilmiş, yılgınım.

Masallarla uyuduğum geceler kadar eski heyecan, masallarla uyuduğum geceler kadar uzak… Nefes alamıyorum, yakıyor ciğerlerimi hava, acı çekiyorum.

Özlemek gibi değil birini, çok eskileri özlemek bendeki… Artık olmayan her şeyi sanki. Acıdan geçmek hatta acıyı seçmek gibi…

Vardığım nokta, başladığımdan ne kadar uzak?... **

Diye karalamışım zamanın birinde defterlerimden birine... Canım acımış belli ki ve yorgunmuşum... Eski bir dostu özlemiş, aramamış, kendime saklanmış,yazmışım...  

Beynimin kıvrımlarında sorularım; kalp masajı gibi tüm ölüme yakın anlarıma! 

Ne kadar uzaktayım gerçekten bilmiyorum... Ama varmak istediğim yere yakın! Sanırım önemli olan da bu biraz... Bugünü en çok bu yüzden seviyorum. 

Gerçi sakatlık bende, farkında olduğum şeyi kendime sürpriz yapıp söyleyeyim, yeni yıla anlamlı bir giriş olsun diye aylardır bekletiyorum... Komik değil mi, kendimle kurduğum bu ilişki... Ama eğlenceli! 

Demem o ki... Geçti işte, her şey gibi... Kendi masalımı kendim yazarım olur biter... Abartmamalı, dünya işte hepi topu, yaşa gitsin! Ama öyle bir yaşa ki, adımların inlesin bastığın yerde! İnsanlar çekinerek yaklaşsın hatta ve bu incitsin seni bir zaman... Sonra o da geçiyor ve yanındakiler, gerçekten güvende hissetmeni sağlayacak insanlar oluyor... Tehlikeli bir kumar gibi ama kazandığın an, her şey "tamam"...

E... yetinmeyi bilsek zaten mutlu olamama sendromuyla boğuşuyor olmazdık ki! Ya hep ya hiç en nihayetinde...