** KIŞ GİBİ **

" Kış bazen aniden gelir... Değiştirir ne varsa... "

Bugün şehrimde kış, içim ışıl ışıl... sıcacık... Anlamış gibiyim, sakin, huzurlu. Yüreğim; gökyüzünden usulca inen bir kar tanesi... Fırtınalardan geçmiş bir bulutun uslanmış hali. İyiyim.

Giden yıl, ne çok şey götürdü beraberinde... Ah... İktidar savaşları... Ego yarışları... Büyüme telaşları... Boşu boşuna vakit kayıpları...

Neler öğretti, tamam ama, daha erken değil mi? Bunca yorgunluk için... Diyecek olsam;  içimdeki her "ben" ayaklanıyor ya, kendimi bir kez daha seviyorum!

"Bilgi ceza, bilgi suç, taşımak ağır..." da olsa, sahip olduğum her bilgiyi yaşayarak öğrendim ya, yüreğim öyle sağlam, öyle mağrur, öyle ayakta!

Ne çok hata yaptım, ne çok tökezledim sonunda!

Bütün "ben bilirim"lerimi bizzat çürüttüm ve çok kızdım kendime, çok ağladım.

Daha zamanı var diyordum ya, hızlı yaşanıyor her şey bu yüzyılda ondan belki, "iyi ki" diyorum sonunda!

Olmak istediğim kişiyim, bu herkesin sahip olabileceği bir şans değil, bilirim. Buraya gelmek için yürüdüğüm yolda karşıma çıkan herkese...

Ağır başıma omuzdu kimi, kimi sırtımda yüktü... Kimi daha kötüsü yüreğimi yıprattı, üzdü. Kimi gözümün  kenarlarındaki kırışıklara neden olacak kadar güldürdü...

İyi ki karşılaştık! Yoksa nasıl daha da "ben"olurdum, bilmem...

Teşekkürler...

"Artık kısa cümleler..." kurmuyorum, beceremem de zaten! Artık uğraşmıyorum, kabullendim her şeyi olduğu gibi, en çok kendimi! Savaşmıyorum.

Şimdiye dek yaptığım tüm hatalardan çıkarabileceğim her dersi çıkardım; kulağıma küpe... Yeni yollar, yeni yıllar uzanırken önümde...

 "Artık" ile başlayan bir cümle yalnız şöyle sürer; " çekilebilirsiniz! "