** BELKİ ŞEHRE BİR FİLM GELİR... **

Hiçbir cümle doğru ve yerinde gelmiyor bazen...
Eksik kalıyor, yetmiyor... Ya da çok fazla yüklüyor, çok...
Konuşmadan anlamak, aynı yaraya kanamak, farklı damarlarda oluk oluk...
İlaçsız, çaresiz... Sessiz...
Hani ateşler içindeki bir hastanın ateşini düşürememek bir türlü...
Kıvranırken gözünüzün önünde...
Başucundan ayrılmamak yine de... Belki yollar, belki yıllar öteden bile!

Birlikte gülmek, hep yaptığımız iş... Birlikte ağlamak da öyle...
Sükunetle bekleyebilmek bizdeki... Sakince...

Kanasın, kanasın, kanasın diye... Tüm zehir akana kadar.
Yaralarımızı da birlikte genişletiriz, kapansın, iyileşsin diye, elele...

Öyle.

Büyümek sancılı zira. Tek başına çekilir dert değil.

Anlatmaya hazırlandığım uzun bir hikaye var şimdi. 3 genç kızın paylaştığı... Fazla hızlı anlıyor, kavrıyor genelde pek sevilmiyorlar... Üçü de sivri dilli, aslında her şeyleri fazlaca sivri... Bu yüzden çok yoruluyor ama kendilerine asla ihanet etmiyorlar. Egolarına yenilmiyorlar ve bu çileden çıkarıyor etraflarındaki herkesi... Sırtlarında daimi bıçak yaraları... İzlerini yarıştırıp eğleniyorlar... Her şey geçiyor sonuçta. Her şey!

Duyuyor musun?!
Her şey...

Ayrı yazılıyor bak! Ayrılıklar da geçiyor. Garip.

Aşk incitemiyor artık kimseyi, insanlar korkak çünkü. Biz inciniyorsak eğer, hala şansımız var demektir.
O kadar kaybolmamışız demektir.
O kadar yitirmemişiz... Hayattan...

Bırak kırılsın kalbin.
Darmadağın olsun.
"Olsun! Zaten aşklar, hep böyle..."
Cebimizdeki son parayla bilet alalım! 29'unda Ankara'da!
Bağıra bağıra söylerken şarkılarını ve ağlarken ince ince...
Üstüne bir soğuk bira, geçsin gitsin ne varsa...
Daha başlamadık bile yaşamaya...
Hayalkırıklıkları yanımıza kar!
Ben sermaye olarak kullanıyorum, hikayelerimde gerçekten iyi kurgulanmış kötü karakterlere de ihtiyacım olacak...
Sen insan sarrafı olmak zorundasın! Yalanı, yalancıyı hep ayırmak... Ve en beteri olmak... Çünkü çok başarılı olacaksın, başka bir ihtimal yok!...

Her ne olup bitiyorsa... Bak bitiyor sonunda...
Dizlerimiz kanaya kanaya öğrendik yürümeyi...

Zaten adın gibi bildiğin her şeyi sıralıyorsam bir bir şimdi, bana kafa at diye değil!
Kendi kendine sesli söylemiş ol, okurken diye...
Hatırlamak da güzel çünkü...
Her şey gibi...
Ve en çok da, nasıl sevildiğini...