** ESKİ HAZİRAN **

Üzerimdeki kırgınlık; içimden geliyor. Anlıyorum. Zamanla. Düşündükçe, üzerine...
Veda haziranı... Hissediyorum. Bu kez apaçık ortada olup da görmek istemediğimi...

***

"Zor gelir sıra vedalara... " Ama hep gelir...

***

Bu ayrılığın sancısı değil içimdeki, geçmişin hatırası. Sevdiğim her şeyi alıp götüren haziranlardan kalma bir sızı... Sevdiğim herkesi alıp götüren haziranlardan kalma...
Günlerdir düşüyor önüme bir bir...

Otobüsteyim, cam kenarı... Akşam üzeri, gün batmakta... Gözlerimde yaş... Bir şehri terkediyorum, bir gün yeniden gidebilirim belki diyerek. Dışarıdan beni neşelendirmek için her şeyi yapan biri...
Ne o şehre geri döndüm, ne o biri gözyaşından başka bir şey oldu... İlk kaybım, kalbime ilk kazık... En yakın arkadaşım... İlk veda haziranım... Önce sen gittin. Affetmem uzun sürdüyse, ondandır.

Sonra hiç sevmedim uğurlanmaları, karşılanmaları... Yalnız bindim her otobüse, uçağa, trene... Ardımdan el sallanmasına bir daha hiç dayanamadım.

Bir kaç yılda tekrarlanan ritüeldi ayrılık. Hep çok sevdim, hiç alışamadan... Alıştığımın farkına varamadan. Bir farkındalık hali belki canımı şimdiden böyle acıtan. Çok özledim...
Özleme alışmak, cehennem gibi... Her şey sıradan, herkes geçici...

Hep kalsın dilerken içimden sessizce, gidişini izledim herkesin nihayetinde.

***

Kahraman dediğim, kalabilendi hep. Beni kurtaracak kişi, gitmeyecekti. Veda etmeyecekti. Veda etmeme izin vermeyecekti. Kahramanlar yaşamıyor, evet...
Ama, herkes gider mi?!
Gerçekten mi?...

***

Bir dönem bitiyor...
Her geçiş dönemi sancılı... Biliyorum.
Herkes gitti... Biliyorum.
Ben de dayanamadım kalmaya...

Gidiyorum.

***

Her olay örgüsü, nasıl başladıysa öyle kapanır. Duvardaki silah, patlar.
Başladığım gibi bitiriyorum.

***

Önümde yollar uzanıyor...
Seçmek... Kolay.
Sonra dayanmak, tartışılır.

Kendim seçtikten sonra hallederim.

Ama... Değişse bir şey...

Uğurlanmak değil de...

Neyse.