** YAZ BAZEN ANİDEN GELİR **

Bütün tanımlar alabildiğine saçma tabii, sınır koymamalı... 


Yine de biliyorum ki her şey özünde ait hissetmekle ilgili...


İşte içimdeki bunca özlem... Bunca boşluk... 


Ve huzursuzluk... 


Bununla ilgili...


"Ev" ile...


***


Uzak...


Şimdiye dek sevdiğim her şey bana uzak... 


Gücü elimde hissetmek ihtiyacından bazen, benim uzak... 


Ama işte, her şey uzak!


***


Bir başka şehrin düşünde; uyuyor, uyanıyor, kahve içiyorum yine.


Ve yağmuru dinliyorum... rüzgarı dinliyorum... 


İçimde usul usul ayak sesleri... 


Toplanıyorum!


Kimselere sezdirmeden, kimselerden taşınıyorum.


Anlamıyorlar...


Anlamasınlar...


*** 


İnsanları sevmiyorum... 


Kendimden bildiklerim başka...


Dilimi bilenler, kastımı anlıyor.


Diğer bütün açıklamalar, sinirimi bozuyor. 


***


"Bir sonsuz yağmur yağsa..."


İçim serinlese, soğusa...


Ruhum bazen, sanki çaresiz bir hastalığa yakalanmış gibi yaslı...


Bazen mucizevi bir tedaviye rastlamışçasına çoşkulu...


Ama hasta değil, tedaviye ihtiyacı da yok. 


Yalnızca hissetmek istiyor. Kendince oyunlar uyduruyor. Kızamıyorum.


Kızmıyorum.


***


Hafta sonlarını sevmiyorum.


Zaman duruyor sanki. 


Zaman durduğunda içinde olmayı sevmiyorum.


Zaman durduğunda içinde yalnız olmayı sevmiyorum.


***


Yalnızlığımı seviyorum...


Kim dokunmaya kalksa ona, yanıyor... 


Ona dokunmadan da sevmek mümkün beni...


Sanırım.


***


Alanıma müdahale edilmesinden nefret ediyorum!


Ve evet, bütün buralar benim. 


Dünyamda nefes almayı kaldıramayan insanlar, kaybolabilirler... 


En azından onurlu hatırlarım...


O'nun gibi...


Evet, bütün sorun O belki...


***


Bir yaz daha...


Geldi...


Yazları sevmiyorum!


***


Kendi kendime söylediğim bir şarkı sadece, daha ötesi olsun diye dualarıma karışan...


***


" Bakarsın umduğundan iyi geçer yaz..." 


***


Sıkıldım, sıkıldım uçmak istiyorum!