** ÖYLE **

Yangın yeri... Tüm dünya sanki.

Bütün gün çıkmadım yataktan, yaşamayı protesto eder gibi...

Anlaşılmayı bekledim, çocuk saflığımla...Ya da ondan geriye ne kaldıysa...

İyi gelecek şarkılar umdum, bulamadım...

Telefonum çalmadı... Hiç çalmadı... Düşünüldüğüm her anı cehenneme çevirdiğim zamanların bedeli gibi...

Çok sevildim.

Çok sevilmeyi, sevemedim...

Ruhum, özgür... Ruhum, asi... Ruhum, dik başlı...

Yalnız...

Ne kadar da yalnızız. Ölüm gibi bazen.

Bir yolun sonundayım, hesap tutmaz aklımla muhasebe telaşında...

Aklımda bir kaç soru...

Acaba diyorum, acaba tahammülü seçseydim, yetinmeyi bilseydim... Mutlu olmazdım ya, belki daha sakin olurdum... Susuyorum sonra, kendimi bilmezliğime. Saçma sorulardan bir yol sonu... O da geliyor aklıma, onca yılın hatırına...  Bir tek ihtimal bile veremiyorum...

"5 yılı tek kalemde siliyorum da bir tek anı aklımdan silemiyorum" zamanlarım düşüyor birden önüme... Neler geçmiş diyorum...

Bütün gün yatakta kalmak bana göre değil... Alıp kitabımı çıkmalıydım... Botanik Park'ı çok özlemiştim... Gidip kitap okumalıydım... Uzun uzun, anlamsızca dalmalıydı gözlerim... Dolmalıydı belki...

Aldığım öğütü dinlemeliydim, kendimden uzak, kendimle bir gün geçirmeliydim. Dinlemedim.

Sorun değil... Ben kendimden başka kimseyi çok da dinlemedim... Yanılmadım da... İhtiyaç doğmayınca anlamlı da gelmedi.

Ama bugün...

İlk kez bugün...

Yalnız olmak, tek başıma halletmek istemedim...

Bu yeni...

Korktum.

Benim yanımda olmak, durmak... Zor. Hiç bitmeyen bir savaş... Kimsenin kazanamadığı... Bana rağmen kim duracak ki?!

Ah...

Nefes alıp vermek değil mesele... Alıyorum, veriyorum... Göğüs kafesim ağrıyana kadar hem de... Ama...

Hep bir ama cümle sonlarında, yalanlıyor dünyamı...

Korkuyorum bazen... Kurmaya korktuğum cümlelerden... Daima işteş çatılılardır... Ben kendimden eminimdir de, kefil olamıyorumdur diğer kimseye... Korkarım ben de... Söylemem ama...

Serde... Var işte ne varsa... Ağlamam da...

Yersen.