** YAĞMURDAN SONRA **

Durmadı… Bir an olsun, durmadı…
Sanki aylarca…
yıllarca….
asırlarca….
Damla damla…
İçim kan, dışım sır…
Kimse bilmeden ve görmeden ve duymadan…

***

Karanlıktı gökyüzü, sen doğdun, gün oldum…

***

İçinde “gitmek”ten söz eden her cümleyi, sorgusuz severken, sevemedim seni, kalmak istemeni… Ruhum… Gitmek, esastır!
Büyümek, başladı mı durduramıyorsan… Gitmek, esastır… Aklım çoktan kilometrelerce ötede… Ruhum, burada kalmak için neden, kalmadı… Kimse kal diye, nedenin olmadı… İzin vermedim… Sus… Gitmek, esastır!

***

Yol, yağmur, rüya, masal, yeşil, gözlerin…
Okuduğum son kitaptın sen… Bir cümle değil, o kitaptaki sahneydin sen… Cennetin yedinci katından bana bakarken, ben neredeyse O’na inanmaktayken… En sevdiğim kelimeleri seçerken öykülerinden… Gözlerini dinlerken… Olduğun yerden bakarken sen, ben gelemedim yanına, yerim değilsin, evim değilsin diye…
Haklıydım… Öldün.

***

İçimden şehirler geçiyor, aklımda asırlar geçiyorum… Ve, yorgunum…

***

Serbest çağrışımlarım, nokta atışı yüreğimin yaralarına… Kabuk bağlamış ne varsa kanatıyor sil baştan…
Sayfalarca yazıyorum, yazıyorum, yazıyorum… Aklımdan… Cümleler düşmüyor kalemin ucuna…
Ruhumda kağıt kesikleri… Sızım… sızım… sızım…
Sızım’sın!

***

Köşebaşlarımsın… Çizgilerine basmadan yürüdüğüm kaldırım taşlarısın…

***

Kimdin sen? Bir isimden başka, öte, ardında… kimdin?
Hiçbir zaman öğrenemeyeceğim için, ölümsüz… Fakat hissetmeyen, sesi bile duyulmayan bir kalbe sahip olduğumdan hiç yaşamamış birisin…
Ve beni hiçbir zaman…

***

Belki de ne iyi ne değil… Belki de hiç…
Hatırlamayacağız…