** ANNE **

” Can Yücel’e sorarlar :

Neden hep babanıza olan sevginizi anlatan şiirler yazıyorsunuz da, annenize olan sevginizi anlatan şiirler yazmıyorsunuz ?
Can Yücel cevap verir :

Anneme olan sevgimi anlatacak kadar şair değilim… “

Gerçi ben babamı da anlatamam yazarak, seni anlatamadığım kadar…

İkinize de aynı şekilde benzediğim,

bende kendinizi aynı oranda erittiğinizden olsa gerek…

Yine de bugün senin…

Annem;

Ankara hiç görmediği kadar kar görmüştü bir kış, yılı hatırlamıyorum…

Ve günlerden pazardı, banyo zamanı!

Gaddarsın…

Hala aklımdadır oynayan çocukların neşeli sesleri…

Çoğu ertesi gün hastaydı…

ama sen bütün gece pencerenin kenarında sohbet etmiştin benimle, kar tanelerinden  

hikayeler çıkarmıştık birlikte…

Hayallerimle uçabilmeyi belki o gece öğrendim adamakıllı, teşekkür ederim!

Dizinin dibinde oturan, uslu(!) bir çocuk olmadım hiç…

Öyle olmayayım diye elinden geleni yaptın, mayamda da yoktu ya zaten…
Sorularıma sonsuz bir sabırla cevap verdiğinden her defa…

Minnettarım sana…

Benimkiler bitip seninkiler başladığında, “anne sensin!” diye isyan etsem de çoğunlukla, kıymetlim, biz birbirimize kalanız…

Geçen bir yerde denk geldi, diyordu ki kadın,

“ben en çok eriği severim, göbeğimi erik ağacının altına gömmüşler,

seneriğim ol benim… Ona aitim…”

Benimki sende duruyordu değil mi…

Bir yüreğine aitim…

Ordan oraya savruk bir ruha sahip olsam da, ev bildiğim kadın,
sen olmasan kaybolurdum…

Okula başladığım yıl, boynumda asılı bir ip, ucunda anahtar…

Bana başımın çaresine bakmayı öğrettin…
O zamanlardan kalma bu iflah olmaz yalnızlık düşkünlüğüm, her işimi kendim hallederim hallerim…

Sırf bu yüzden azah almadın bilesin, bana yaklaşmaya çalışan kimse başedemedi kendini bilir halimle…
Ve az anılmadı adın sevgiyle(!), özür dilerim…

Candan’ın şarkısını ne zaman dinlesem, kırdığım vazon gelir aklıma…

Bebek diye sallarken kucağımda…
Sanırım bir işaretti, bebekleri sevmediğime dair değil de, bir vazoyu bile kırmadan uyutamazken…
Anne olmasam daha iyi sanki…

Çoğunlukla aksini iddia etsem, ve hatta sızlansam da sen gözünün içi gibi baktın bana…

Her düştüğümde,
elimden hiç tutmadın, “kalk kendin, bir şey yok” dedin,

ne kadar önemli bir şey yaptığını anlatamam bile!

O vazo gibi kırıldığında kalbin, aynısını söylüyorsam, var bir bildiğim…

Bir şey yok, her şey düzelir…

Kalptir kırılır,
hem biz, birbirimize kalanız…

Başın dizlerimde, bi’ ömür kal benimle…

Sen hiç bilmesen de kimbilir kaç gece sığınıp yüreğine sabahı buldum…

Yoksa ne yapardım…
İyi ki varsın!

Seni çok seviyorum melek…