Söylemek istediklerimi, söyleyemem bazen...
Boğazımda düğüm, düğüm... İçim burkulur. Ölebilirim hatta ama söyleyemem...


Hayaller kurarım öyle sessiz sakin, kimse bilmediğinden, kimsesiz...


Ah!... 


Zamanı durduruyorum o anda. 
Kalsın öylece, askıda. 
Tam gözlüklerini çıkardığın yerde, gün batmış, güneş yormazken... 
Yine de aydınlık üzerinde... 
Gördüğüm en güzel kahverengi ki kahveyi bile daha fazla sevdiren. 
Kimse bilmez. 
Kimseye söylemem... 


Ama işte... Bu kez... Söylemezsem... Gidersen... 


Gitme!


Desem sana... 


Kalsak öylece...


Sakin, huzurlu, o anda... 


Bir fotoğrafımız bile yokken onca yıldan sonra, gitmemelisin aslında. 


Korkarım hiç sesli söyleyemeyeceğim bunları... 


Sen gideceksin... 


Yılların ardından karşılaşacağız... 


İkimizde olabileceğinin en iyisi. Dahası aslında, muhtemelen.


Ama işte. Ayrı...


İçten içe, hiç sinmeyecek içime...